آخه هوم سیک شدنت دیگه چی بود پسر؟

لعنت به این غدد اشک ساز که وقتی شروع می کنه دیگه حریفشون نمی شی... از همین یک ربع پیش که یک ویدئو تو voa دیدم از بچگی های حسین درخشان تا حالا سرم درد می کنه، چیزی تو گلوم گیر کرده و پایین نمیره... مگه این غم نوستالژی که می گن نباید شیرین باشه... پس چرا جای این نوستالژی یه جایی تو گلوی من درد می کنه؟
ما آدمهایی که دهه 50 و 60 شد بچگیمان... و تمام امیدمان به یزرگ شدن بود... به اینکه شاید ما هم یک شبه مثل سیندرلا یا گربه های اشرافی هپی لی اور افتر بشیم... پیانو بزنیم و با آن لباسهای رنگی برقصیم و ببوسیم و بوسیده شیم. نشد که نشد... بیاید بس کنیم. بیاید بپذیریم که قصه های شاه پریون برای ما نوشته نشده بود. بیاین دست برداریم از این خودخواهی مازوخیستی و با حفظ بقا به هر نحو ممکن مقابله کنیم. شاید یه روزی تو آینده خیلی دور آدمهایی اینجا ساکن شدند نه از نسل و نژاد ما... کسانی که شاید جرمهاشون به مراتب پیچیده تر باشه از عشق و اندیشه و زندگی!