ستایفل

نه برداشتن ابروها، نه حمام طولانی، نه موزیک. نه کتاب. نه پیچوندن کلاس. نه رفتن سر کلاس. نه با تلفن حرف زدن. نه چت کردن... و نه چند تا کار دیگه که حوصله شمردنشو ندارم حالمو خوب نمی کنه... مشکل اینجاست که من دقیقا می دونم «چی» می خوام و «چی» مورد نظر کاملا غیر قابل دسترسه. نه که موقتی غیر قابل دسترس باشه ها... کاملا و تحقیقا در دسترس نیست! حالا من الان انقدر هوپ لسم که دارم به حال این آدمایی که تو زندگی هی گیج می خورن و نمی دونن که چی می خوان هم حتی حسرت می خورم!

پی نوشت: تو این هاگیر واگیر طعم گیلاس دیدن جز سندی در اثبات مقتدرانه مازوخیسم فکری چه چیز دیگری می تواند باشد!؟