رسانه پیام نیست؛ دستمال است!

این تعاملات رسانه ای ما واقعا داستان با مزه ایست... اصولا جماعتی که ما باشیم طرزاستفاده از رسانه را نمی دانیم... شاید هم این از خلاقیت سرشارمان ناشی شود که از هر رسانه ای استفاده هایی می کنیم که به عقل جن هم نمی رسد! چرا اینها را نوشتم؟ چون چند روزی پیش برای دوستی، زیر یک پست خیلی جدی اش کامنتی گذاشتم و خیلی مشتاق بودم که جوابش به آن کامنت را بخوانم... 2-3 ساعتی پیش باز به همان وبلاگ سر زدم که ببینم جواب داده یا نه... زیر پست اما میلیونها میلیون کامنت ثبت شده بود از هر دری! از سلام و احوال پرسی بگیر تا فیکس کردن قرار و فلرتینگ* و جملات قصار علی شریعتی و کامنتهای انقلابی و اشعار کاملا بی ربط و... سرویس پرووایدر هم که وطنی! و طبعا نور علی نور!!! خلاصه هر چه سعی کردم دست کم در یافتن اصل کامنت، کمتر نتیجه گرفتم... حالا هی دارم فکر می کنم که این مکالمات بی ربط را مثلا نمی شود از طریق مسنجر و ایمیل و اس ام اس و موبایل و اینها نوشت!؟
وقتی جماعت وبلاگ نویس اینطور، رسانه ها را مورد مرحمت قرار دهند طبیعیست که عوام ازنشریات فقط به عنوان پاک کننده استفاده کنند!

*عذر تقصیر: معادل فارسی این واژه باعث کهیر زدگی نگارنده می شود!