ای کاش قضاوتی...

همیشه می خندیدم به آدمایی که وقتی می فهمن کسی جایی بهشون دروغ گفته واکنش زیادی نشون می دن. انگار که دنیا به آخر رسیده. استدلالم هم این بود که خوب همه یه جاهایی مجبورن که دروغ بگن. اصلن کیو میشناسی که دروغ نگفته باشه و همین آدمی که الان آه و زاری می کنه هم هزار جا به هزار دلیل دروغ گفته. نقش بازی کرده. نقاب زده. ناگزیر بوده حتمن... اما الان، این روزا دارم فکر می کنم به کسی؛ که تمام شخصیتش دروغی بود در رابطه با من. یعنی اصولن اون مفهومی که از اون تو ذهن منه و اون مصداقی که بیرون از ذهن من از اون آدم وجود داره، به عنوان وجود فیزیکیش 2 تا پدیده کاملا متضاده. نگاه که می کنم. فکر که می کنم به این ها دردم میاد. آخه اجباری نبود. اصلن نبود. تا یه جایی شاید می شد به این آدم حق داد اما از یه جا به بعد.... درد داره اینا. درد داره. من نخوام تجربه کنم. نخوام آدم شناس بشم آخه باید کیو ببینم لعنتیا؟