برای بهنام و من

دیروز فالوش کردم. یه نوتی نوشته بود که چقدر بده اینکه کسیو بخوای و نخوادت. منم شرش کردم. یه جور رو نوشتی مثلن برای خودم. نمی شناختمش هیچ. امروز دیدم که گودرشو بسته بعد از چند ساعت یکی از بچه ها که پای همه نوت ها و پستا و لینکاش لایک می ذاشت و کامنت، نوشت که رگشو زده. اما زندس. نجاتش داده مادرش. چی می گفتم خوب؟ چه کامنتی مثلن باید می ذاشتم؟ من حتی بلد نیستم به دوستای خیلی صمیمیم اینجور وقتا چیزی بگم سارا و معصومه و یه محسنی هم بود تو دانشگاه... وقتی به من گفتن عین ماست وا رفتم. حتی شاید تو اون لحظه خیلی عصبی لبخند زده باشم... من همیشه به آدما حق می دم. برای انجام هر کاری. بلد نیستم اینجور وقتا بزنم تو گوش طرف یا دلداریش بدم حتی که همه چی لابد درست میشه. من خودم همیشه فکر می کنم که برای مردن یا دق می کنم یا تصادف یا خودکشی... حالت دیگه ای نداره. اینکه چرا تا حالا خود کشی نکردم نمی دونم. خیلی جاها ارزششو داشته تو اون لحظه خاص. اما به نظرم خود کشی برای آدمای وسواسی سخت تره. آدم آپ تایت هی یاد دورو بریاش میفته. هی فکر می کنه که بقیه چی می گن. لابد فک می کنن خودشون شاخ غولو شکستن که زنده ان. یا تو چقدر سوسول بودی یا ترسو یا بی مسئولیت. حتی من به این هم فکرکردم که مرده شور قبرستون وقتی بفهمه من خودمو کشتم چطوری قضاوتم می کنه. اما یه روزی یه جایی منم صبرم سر میاد و اختیار زندگیمو می گیرم دستم...