در ناامیدی...

این مکانیزم های دفاعی که توی کتاب روانشناسی دبیرستانمون هم نوشته بودنشون و ما هی سعی می کردیم برای کنکور حفظشون کنیم که 1- فرافکنی 2- توجیه گری و الی آخر به هر حال به این مکانیزم ها خیلی تکیه نکنید. گاهی لازمه که بی دفاع باشی. نا امید باشی. نا امید مطلق. بعد بشینی یه مدتی حالا هر چی که لازمه داغداریتو بکنی. با خودت حساباتو وا بکنی. پشت دستت که خوب داغ شد، بی خوابی هاتو که کشیدی، بی هیچ امید حد اقلی، اونوقته که دیگه خود به خود نیازی به مکانیزم دفاعی نداری. اصلن دیگه مشکلی با ناکامی نداری که بخوای در مقابلش از خودت دفاع کنی... من الان گمونم اینجام یه جایی حوالی پایان شب سیه! :)