آی ایدئولوگهای جهان! بیایید من رو جاج کنید!!!

همین الان الان که نه 5-6 دقیقه پیش سوالی به ذهنم رسید. اینکه من واقعا چه جور آدمیم. یعنی فرضا اگه یه طیفی داریم که یه سرش خوبی مطلقه یه سرش بدی مطلق، من کجاشم!؟ جواب این سوال سخته. هیچ کس دیگه ایم نمیاد بی تعارف بهت جواب بده... آدمها در مورد دیگران راحت قضاوت می کنن. طرف باحاله. مهربونه. بیخوده. آشغاله. خودخواهه یا هر چی... اما راجع به خودت سخته که نظر بدی... من هیچ وقت آدم با ثباتی نبودم. هیچ وقت هیچ تصمیمیو با ثبات فکری کامل نگرفتم. همیشه یه شک خیلی بد دارم بین دو تا عکس العمل که حتی ممکنه متضاد هم باشن. هیچ کدوم این عکس العمل ها هم برام ارجحیت خاصی نداره. کم پیش میاد که تو یه ماجرایی واقعا بدونم دلم میخواد چی کار کنم... همینه که معمولا هم نمی دونم دیگران چه برداشتی از من دارن... از منو رفتارم با اونها... چون ته تهش خودمم برداشتی از رفتار خودم ندارم! همینه که «نمی دونم» میشه تکیه کلام من و اعصاب بقیه رو خورد می کنه... همینه که هی از بقیه می پرسم «الان از من ناراحتی؟» من واقعا نمی دونم چه جور آدمیم... واقعیتش اینه که من نه خودخواهم، نه کرینگ... من فکر می کنم که رسماً قوه تشخیص ندارم... بدون قوه تشخیص چطوری باید خودمو جاج کنم آخه؟