نبش قبر این جنازه های آشفته

هی نشسته ام دارم وبلاگ آدمهای مختلف رو می خونم. نه که همین الان ِالان؛ کلا. با یه وسواس خاص خودم. یعنی پستهاشون و کامنتهاشون و بعضا آرشیوهاشونو.گاهی فکر می کنم اگر کسی وبلاگ خودم را به این شکل می خواند ازش متنفر بودم... اما دست خودم نیست... یه جور وسواس احمقانه ذهنیه برای شناختن این آدمهایی که تو وبلاگستان فارسی می نویسند. اکثر آدمهایی که من می خوانمشان، نوشته هاشون پر است از آشفتگی... پر از بی ثباتی. آشفتگی ای که به شکلهای مختلفی بروز می کنه. از غزلهای عاشقانه ای که بازنمای شکست های عشقی ست بگیر تا حتی غر غرهای روشن فکرانه تر از بی هویتی و روزمرگی و غیره.
اما بعضی ها خوشحال می نویسند. از زندگی خوبشان و بعضا از کسی که به ش عشق می ورزند. به زبان خودشان روی این آدم و روی آن احساس اسم می گذارند. اگر سابقه دار باشند توی این فضای مجازی وشما حوصله خواندن آن سابقه ها را داشته باشید می بینید اینها هم یه زمانی پر بودند از آشفتگی هایی که به شکلهای مختلف بروز می کرد...
حالا من مونده ام بین دوتا سوال اینکه یه دغدغه زمینی مثلا یه عشق یا هر نوع دیگه ای از دل مشغولی واقعا راه حل اساسیه؟ یا اینکه یه مسکن موقتیه برای فراموش کردن این بی ثباتی هامون... که حتی دیگه بعد از یه مدتی اثرش رو از دست می ده؟