واکاوی خاطره هایم...

داشتم ارشیو وبلاگ قبلیم رو تو بلاگفا می خوندم... هر پست من رو یاد آدمی یا اتفاقی می نداخت. این وسط تو بین همه اون پست ها یه داستان هم بود... با توجه به اینکه خوانده های این وبلاگ جز 2-3 نفری، بقیه جدیدن دلم خواست که داستان رو اینجا بذارم... دوست دارم نظر بدین...

عصرهای زمستان

آرایش غلیظ روی چشمش سنگینی می کرد. خودش را برای آخرین بار در آیینه وسط ماشین چک کرد –در آستانه سی سالگی هنوز جوان بود و زیبا - و از ماشین پیاده شد. صدای قفل مرکزی و بیپ دزدگیر در شلوغی عصر خیابان گم شد. از کنار ماشین های پارک شده در امتداد خیابان جوردن کمی به سمت پایین حرکت کرد. وقتی مطمئن شد عابران و مغازه دارها حواسشان به او نیست ایستاد منتظر ماشین. یک تاکسی بوق زد، سر تکان داد که نمی خواهد. نمی دانست به خاطر باد سرد بود یا نگاه سنگین راننده ها که آرایشش سنگین تر از قبل می نمود. پرشیا، زانتیا.... و یک پرادوی سفید. دانشجو که بودند ماشین های شاسی بلند را دوست داشت. هر وقت سیامک از پشت تلفن می پرسید "چیزی از بیرون نمیخوای؟" به شوخی می گفت: - چرا یک پرادوی سفید چهار در.

بعد از چند سال هنوز یاد نگرفته بود قبل از سوار شدن به صورت راننده نگاه کند. آنقدری می دانست که هیچ زنی او را با آن لباسها و این آرایش سوار نمی کند و همین کافی بود. داخل ماشین را بوی عطر مردانه پر کرده بود. احساس راحت تری پیدا کرد. به راننده نگاه کرد. مردی حدود 45. با موهای جو گندمی. مثل تمام مردهای 45 ساله ای بود که توان خرید این ماشین را دارند و اینجای شهر زندگی می کنند. مرد از شرکتش می گفت و از کارمندانش که هیچ کاری را درست انجام نمی دهند. از این که پول در آوردن چقدر سخت شده و از اینکه زن و بچه آدم چه می فهمند از کجا و چطور میاد. «خانم جفت پاهایش را در یک کفش کرد که باید من و این بچه را بفرستی کانادا.» خانم را با لحن مسخره ای می گفت. مثل زنهایی که دارند پشت سر مادر شوهرشان غیبت می کنند. «خلاصه من هم فرستادمشان که بروند. اما راستش را بخواهی حالا فکر می کنم که راحت شدم از غرغرهایشان.»

رسیده بودند به چهار راه جهان کودک. داشت با خودش فکر می کرد که یعنی الان سیامک هم دنبال یک زن غریبه می گردد تا مثل خاله زنک ها پشت سر نسرین غیبت کند؟

صدای مرد او را به خودش آورد: شما همیشه انقدر کم حرفید؟

- «نه، فقط عصرهای زمستان. دلگیرند!» لبخند زد.

- من عادت دارم شبها زود شام بخورم. الان هم خیلی گرسنه ام. با یک شام دو نفره که موافقی؟

گرسنه بود اما هیچ وقت عادت نداشت درخواست مردها را برای هر چیزی مستقیم و صریح بپذیرد.

- « راستش من خیلی اهل شام نیستم.» چراغ سبز شد.

- حالا امشب رو استثنا قائل بشید. اصلا یک فکر خوب. میریم خونه من. زنگ می زنیم برامون غذا بیارن. نظرت چیه؟

لبخند محوی زد و سرش را کمی به سمت شانه ها کج کرد. فکر کرد: چه خوب که سوال اضافه نمی پرسد.

ماشین پیچید توی یکی از کوچه های خیابان الوند. در پارکینگ با ریموت باز شد. در راهرو مرد 2-3 قدمی جلو تر می رفت. کمی نگران. فکر کرد مثل آن وقتها که با سیامک به خانه شان می رفت. در آیینه آسانسور یک بار دیگر خودش را نگاه کرد. موهای سیاهش زیر شال سرخابی بهم نریخته بود اما ناخودآگاه دستی به موهایش کشید تا مرتبشان کند.

دکور آپارتمان کاملا مدرن بود با ترکیب رنگ کرم و سبز. مرد تنها چراغهای دیواری را روشن کرد و به اتاق خواب اشاره کرد. راحت باش. اگر میخواهی می توانی پالتو را آنجا آویزان کنی.

زن به اتاق رفت. به آیینه نگاه کرد. این بار نه برای ارزیابی تنش. لبهایش را جمع کرد. 8 سال پیش یکبار برای همیشه روحش را فروخت. حالا چه فرقی دارد تن خودش و دیگران. مرد با دو انگشت به در زد:

- شام چی می خوری خانمی؟

- هر چی فقط سبک.

- جوجه؟

- بدون برنج

مرد گفت: پس تا شام رو بیارند من برم دوش بگیرم، تو نمی آی؟

- نه و فکر کرد مثل همه مردها، وقیح. وقتی از اتاق بیرون می رفت متوجه شد مرد در آپارتمان را قفل کرد.کلید را توی جیبش گذاشت و به حمام رفت.

***

با بدن عرق کرده روی تخت دراز کشیده بود. هیچ حس بدی نداشت. به سقف نگاه می کرد؛ مثل سنگ. حتی خرخرهای مرد هم خلسه اش را بهم نمی زد. تمام این مدت چشمهایش را بسته بود و انگار از سیامک کام می گرفت. بلند شد. لباسهایش را برداشت. و کلید خانه را از جیب صاحبخانه. لباسهایش را که می پوشید به سخت ترین بخش معامله فکر می کرد... قیمت. همیشه تعیین قیمت به عهده او بود و او هم هیچ وقت نمی توانست درست تصمیم بگیرد. لا اقل در آن گیجی. کیفش را باز کرد. یک تراول چک، یک کاغذ و یک خودکار در آورد. روی کاغذ نوشت: « نمی دانم قیمت درستش چقدر است. اما امیدوارم راضی باشی. شب خوبی بود.» کاغذ و تراول را روی جاکفشی گذاشت و از خانه بیرون زد. هنوز گیج بود. مثل 8 سال پیش در یک عصر زمستانی.

توی تاکسی تا به ماشینش برسد با خودش فکر کرد: یعنی او هم به زنش خیانت می کند؟ لبهایش را جمع کرد: نسرین خودش یک خیانت بود. به من...