چشم و هم چشمی دستگاه دیپلماسی

یک کلیشه قدیمی ایرانی اسلامی هست که می گه بشر جایز الخطاست. فکر می کنم همه آدمها هم روی این موضوع توافق نظر داشته باشن. گاهی وقتها اما میشه این کلیشه رو به این شکل در آورد که یک جامعه هم جایز الخطاست. نمونه های تاریخی بیشماری هم در تایید این گزاره وجود داره. می خوام بگم ما ملتی هستیم که اشتباهات و اشکالات زیادی داریم. یکیش اینه که ما بی خود و بی دلیل به یه آدمهایی حساس می شیم و می خوایم خودمونو باهاشون مقایسه بکنیم. اصلا هم برامون تفاوت در موقعیتها و قابلیتهای طرفین مهم نیست، مهم اینه که ما یا مثلا یچه مون باید مثل فلانی یا بچه ش باشه! حالا این خصیصه رو بیارید تو دستگاه دیپلماسی، وسط مجمع عمومی سازمان ملل! بابا طرف رئیس یه کشور افریقایی یا اسیایی یا هر جای دیگه ست با یه سری نقاط ضعف و قوت میاد سخنرانیشو می کنه. موضع کشورشو، دولتشو (حالا اگه ادم حسابی باشه مردمشو) تو یه ربع 20 دقیقه اعلام می کنه و میره! فرقی هم نداره که این دولت لیبراله، کمونیسته یا هر چی! حالا بگذریم که طبق یه عرف نانوشته هر کسی هم 2بار میاد. اولین سال ریاست و آخرین سالش!
حالا من نمی فهمم این چه اصراریه که ایران هم هی می خواد خودشو با امریکا مقایسه کنه. من کاری به محتوای این سخنرانیا ندارم! کاری هم ندارم که این مقایسه چقدر فضاحت باره! که تو سخنرانیه رئیس جمهور امریکا تمام صندلی ها پره و تو سخنرانی رئیس دولت ایران سالن نیمه خالی!
من می گم اصل ماجرا قیاس مع الفارقه! آخه چرا قبول نمی کنیم که جایگاه ما با جایگاه امریکا فرق داره... ایران رو شاید با ارفاق بشه با ترکیه، مصر، عراق و هند و این جور کشورها مقایسه کرد... البته باز هم روی کلمه ارفاق تاکید می کنم... اما امریکا!؟ واقعا به نظرم این هیچ ربطی به ایدئولوژی حکومت ما نداره این یه جور احساس چشم و هم چشمیه که حاکمان ما دارند!