وت بلنکت

متنفرم از اون لاک قرمزت ای وت بلنکت. ای جوی کیلر. تو یکی از این ون های سفید ونک - تهران پارس نشسته باشی آسمون شب را نگاه کنی و از پشت سرت باد خنکی موهات رو یه جور خوبی تو صورتت برقصونه. بعد همینطور که اریک کلپتون تو گوشت داد می زنه آی کود چنج د ورلد، فک کنی که می تونی توی همین ون تا آخر دنیا بشینی و همین آسمون سیاه تهرونو نگاه کنی و همه بدبختیات یادت بره... یهو اون دستای لاغر با اون لاک قرمز و اون انگشتر جینگیلی از ناکجا پیداش می شه و پنجره رو تا ته می بنده... احمق جان دست بخشنده ست. بخشنده آرامش... این دست های تو دست نیست... چنگگ کاپتان هوکه. حالا گیرم که با لاک قرمز...