ژانر شناسانگی من!

جلال سمیعی که ژانر شناسی را راه انداخت من هم یه چند پستی براش نوشتم و فرستادم... بعدها دیگه ژانرهاموننوشتم و هی یادم رفت... همین الان اما در حین وبگردی به یه ژانر وبلاگنویسانه بر خوردم:
اینایی که الزاماً و مداماً باید تاکید کنند که در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره آهسته روح را در انزوا می خورد و می تراشد... ( یا اینایی که از هدایت فقط جمله در زندگی .... شو بلدن!)

این هم چندتا از ژانرهایی که همون وقتها نوشتم:

-اینهایی که وقتی برای اولین بار می خواهند با دوست دخترشان حرف سک.س.ی بزنند نمره تنظیم خانواده اش را می پرسند.

-اینهایی که معتقدند عربها ملخ خور،یهودیها نجس، افغانیها دزد و قاتل و عقب مانده و آلمانیها نژاد پرستند.

-اینایی که برای ویزای امریکا سفره ابوالفضل پهن میکنن.

-کلا اینایی که سفره ابوالفضل پهن می کنن.

-دامادهایی که تو عروسی 47تا عکس تکی می گیرند.

-اینایی که وقتی کراوات می زنند مودب تر میشن.

-اینهایی که چون از فیلمهای دیوید لینچ هیچی نمی فهمند معتقدند نابغه است.

-اینایی که معتقدن دیپلمه های زمان شاه با سوادتر از فوق لیسانسای الانن.

-سیاست مدارانی که ژست عکسهای انتخاباتیشان، آدم را یاد صمد و انگشتش می اندازد...

-اینهایی که فکر می کنن گلشیفنه فراهانی بزرگترین افتخار جامعه ایرانیه...

-اینایی که تا بهشون میگی وبلاگ داری میگن شنیدی میخوان وبلاگ نویسا رو اعدام کنن؟

-اینایی که 84 جور جراحی زیبایی کردن اما از آمپول زدن می ترسن.

بدیهی است که خیلی از اینهایی که ها خودم هستم!