خاطره جات!

از وقتی که برنامه های تلویزیون اینطور آزار دهنده شده مامان پناه آورده به کتابای من... تاریخ بیشتر دوست داره... اما رمان هم می خونه. امروز عادت می کنیم زویا پیرزاد و تموم کرد... ازش پرسیدم چطور بود؟ خوشش نیومده بود ظاهرا از شخصیت کامل مرد داستان... حالا کتاب رو گذاشته رو میزم که بذارمش سر جاش تو کتابخونه م... یادمه این کتابو از شهر کتاب سه راه تهرانپارس خریدم. با دل فولاد روانی پور و همنوایی شبانه ارکسترهای چوبی رضا قاسمی...
فروشنده شهر کتاب سه راه تهرانپارس یه آقاییه شبیه گانتر تو سریال فرندز... خوش برخورده و صمیمی... نمی دونم سفیدی موهاش از کهولت سنه یا از ژنتیک... اولین بار که رفتم تو فروشگاهش عصبانی بودم. محترمانه اخراج شده بودم و وسایلم از جمله کتاب روزنامه نگاری نوین دستم بود... از اتوبوس که پیاده شدم چشم افتاد به سر درش... coffee book... کتاب بنوشید... فکر نمی کردم خیلی مثل بقیه شهر کتابها باشه... واقعا هم نیست... فکر کردم بامزس! اینجا جلوی ترمینال شرق ادم کتاب بنوشه! گرم بود هوا و من از یه روز پر دعوا و یه اتوبوس سواریه یک ساعته با یه عالمه بار خسته بودم و البته عصبانی... به هر حال امتحانش بی ضرر بود... داشتم کتابا رو نگاه می کردم که همین آقاهه بهم گفت پدر بزرگ من همیشه می گفت به سه نفر اعتماد نکن: روزنامه نگار، روزنامه نگار، روزنامه نگار... نگاهش به کتابی بود که گذاشته بودم روی پیشخونش... گفتم راست گفته پدر بزرگ... منم همین فکرو می کنم... شروع کردیم به حرف زدن. از اینکه روانی پور اگه خودشو بکشه هم دیگه نمیتونه مثل سیریا سیریا بنویسه تا اینکه شعر کودک داره به قهقرا میره با این کتابایی که هی می خوان توش به بچه درست و غلط یاد بدن... و اینکه تو بین کتابای پیرزاد چراغ ها را من خاموش می کنمش بد نیست... اما در مجموع ادبیاتش ضعیفه، آشپزخونه ایه!!! این که غزاله علیزاده بهترین نویسنده زن ایرانه و بهتر از پارسی پوره... یهو دیدم یکی دو ساعته دارم با آدمی که اصلا نمیشناسم حرف می زنم... از کتاب فروشی که زدم بیرون حالم خوب شده بود انقدر که تا خونه رو پیاده اومدم... گور بابای کاری که با پولش نمی تونی سر ماه کیف و کفش دلخواهتو بخری...
ای ای ای... غرض اینکه خاطره بد چیزیه... مامانت میاره یه کتاب میذاره جلوی چشمت و این کتاب تو رو با خودش کجاها که نمی بره... بگذریم از تمام این خاطره ها. من عادت می کنیم رو دوست داشتم... ایده کتاب خوب بود. فضاش زنانه بود... یکم لوس و دبیرستانی بود بخشای عاشقانش اما یه نظرم مهم اینه که ته تهش هممون داریم به این شرایط بی خودمون «عادت می کنیم».

پی نوشت: یادتونه یه بار گفتم آدمایی که پست طولانی می نویسن رو نمی فهمم... هنوزم سر حرفم هسنم!